Eski Türk Edebiyatı, Türklerin İslamiyet’i kabul etmeleriyle birlikte başlayan ve 19. yüzyıla kadar devam eden süreçte şekillenen edebi bir dönemi kapsar. Bu dönemde yazılmış eserler, günümüz Türkçesinden oldukça farklı bir dil ve üslup kullanılarak yazılmıştır. Divan edebiyatı olarak da bilinen bu dönem eserleri, aşk, doğa ve mistisizm gibi temaları işler. Şiir, hikaye ve mesnevi türlerinde eserler bu dönemde yoğunlukta görülür.
İşte bu zengin edebi mirasın bir parçası olan “Dîvân-ı Hikmet” kitabının tanıtım yazısına bir örnek:
“Dîvân-ı Hikmet”, Hoca Ahmed Yesevî’nin Türk edebiyatındaki en eski tasavvufi metinlerinden biridir. Bu eserde, Yesevî’nin öğretileri ve yaşadığı döneme dair bilgiler yer alır. Türkçenin Chagatai lehçesinde yazılmış olan bu metin, dönemin sosyal, kültürel ve manevi yaşantısına ışık tutar. Kitap, aynı zamanda İslami Türk edebiyatının gelişiminde kilit bir rol oynar. “Dîvân-ı Hikmet” tasavvufi düşünceleri ve öğretileri, şiirsel bir dilde sunarak okuyucusunu hem bilgilendirir hem de manevi bir yolculuğa çıkarır.”
Bu kısa tanıtım, kitabın içeriği ve önemi hakkında bilgi verirken, eserin edebi ve kültürel yönlerine de dikkat çeker.