- “Şîr, qehrîna xwe dişîne.” (Aslan, kükremesini çıkarır.)
- “Tû zû bêjim ji te re, bila hûn şaş binivîsin.” (Sana hemen söyleyeyim, yanılmalarınızı dilerim.)
- “Rûm, li ser azadiyê bû.” (Kurt, özgürlüğün üzerindeydi.)
- “Kurê lepê te hildabûn, tu pêşîya wê dîtî.” (Köpeğin peşinden gidiyordun, onu gördün.)
- “Dema ku avê dimîne, tê reş.” (Su çekilince, çoraklık gelir.)
- “Heval, li ser milê xwe dibe şîr.” (Dost, kendi kendine aslan olur.)
- “Rêya ez ji te şaş bû.” (Yol benden saptı.)
- “Ziman, bêjeya dilê me ye.” (Dil, kalbimizin sözcüsüdür.)
- “Dilê min weke kurd hatiye.” (Kalbim bir kurt gibi geldi.)
- “Hûn dikarin rêya xwe bi kar bînin, lê naxwazin rastî bînin.” (Kendiniz için yol açabilirsiniz, ama doğru olmak istemiyorsunuz.)
- “Çavên te, weke avên xweşikin.” (Gözlerin, tatlı sular gibi.)
- “Tirsên te, weke pirsên min in.” (Korkuların, sorularımdan daha büyük.)
- “Ez biçim, hûn her tim wê binivîsin.” (Ben giderim, siz her zaman onu hatırlayın.)
- “Ji bo te ez ê bixwînim.” (Senin için okuyacağım.)
- “Rengê kurd, weke şeviyê.” (Kurdun rengi, gece gibi.)
- “Delal, tu li ser dilê min bû.” (Güzel, kalbimdeydin.)
- “Wateya çavên te li ser dilê min hat.” (Gözlerinin anlamı kalbime geldi.)
- “Tu weke hêviya min bû.” (Sen benim umudum oldun.)
- “Kurdî, weke xortanê dilê min e.” (Kürtçe, gençliğimin kalbi gibi.)
- “Hûn weke hêviya min hatin.” (Siz umudum oldunuz.)